Wat doe je?
Ik weet nooit hoe ik aan die blauwe plekken kom.
Ik word er gek van.
Dus je houdt een blauweplekken-dagboek bij.
Ik heb me net gestoten.
Scheen. Tegen de wc-pot.
Schade: Licht tot gemiddeld.
Misschien moest ik je dit weekend maar niet alleen laten.
Ach, kom nou. De kinderen...
...moeten hun andere grootouders ook eens zien.
Straks denken ze dat hoe het aan de overkant gaat, normaal is.
Ik zei toch dat ze hem leuk zou vinden?
Bedankt.
Dat wordt genieten op weg naar Connecticut.
Tjonge, ik wou dat ik mee kon.
Wat een rotwedstrijd.
Is er niks anders? - Laat mij nou.
Dit is mijn huis.
Mag ik jullie wat vragen?
Wanneer hebben jullie voor 't laatst gehuild?
Hoe bedoel je? Om een wedstrijd?
Om iets echts. Ik bedoel echt huilen.
Maar dus niet om sport?
In 'Honey, I Shrunk the Kids'...
...zoekt die man toch z'n gekrompen kinderen? Nou, dan moet ik huilen.
Omdat mijn vader me nooit zou gaan zoeken.
Hij zou je zo gevonden hebben.
Ja, onder dat koekje dat door de kamer loopt.
Ik snap wat hij bedoelt met dat huilen.
Ik zette laatst de tweeling af bij de peuterspeelzaal.
Ik keek hoe ze naar binnen gingen.
En net voordat de deur dichtging...
...zag ik dat Michael Geoffrey's hand vastpakte.
Ik weet het niet.
Ik ga naar huis voor jullie gaan knuffelen.
Ik ga ook. Het is al laat. - He, wacht nou.
Ik vertel wel 'n huilverhaal in de auto.
Mooi, dan ga ik kotsen.
Wat is dat nou? We zijn net begonnen.
We zijn er al vier uur. - Het is nog voor elven.
Ik was al om zes uur op.
Nou en? Watjes.
Zijn jullie nou kerels?
Jij huilt omdat je denkt...
...dat je tweeling homofiel is.
Dat bedoelde ik niet. - Ik wil niet weten wat wel.
Kom op. Heb ik eens een avond het rijk alleen...
Kom op nou.
Ik moet maar gaan. Ik moet vroeg op.
Is het dan al zo laat?
Misschien ook niet.
Wat is dat nou?
Het is al half een. Niet dat dat laat is.
Wat moet jij hier?
Ik was alleen. Wat gaan we doen?
Niks. Leuk dat je even langskwam. - Kom op nou. Ik ben vrij.
Ik ben Aileen.
Ik ben Ray, de broer van Robert.
Sorry.
Ga lekker verder...
...met wat je ook aan het doen was op de bank.
Ik spreek je morgen wel. Niet hierover, hoor.
Ga nou maar.
Ik moet eigenlijk ook weg. - Nee, blijf nou.
Alsjeblieft.
Leuk je ontmoet te hebben.
Ik bel je wel. - Mij? O, hem.
Doe dat maar. Bel hem, alsjeblieft.
Wat heb jij, verdomme? - Ik kwam gewoon even langs.
Wist ik veel dat ik 'Belle en het beest' zou aantreffen.
Je komt nooit zo laat langs.
Ik wilde nog niet naar bed.
Wat moet ik nou in een leeg huis als ik kan doen wat ik wil?
Je bent ongelooflijk.
Ik ben ongelooflijk toe aan de beest uithangen.
Hoezo een leeg huis? - Ik ben vrij.
Zijn Debra en de kinderen weg?
He, het bubbelbad.
Bubbels in m'n bips.
Je durft niet alleen te gaan slapen.
Wat heeft dat met bubbels in m'n bips te maken?
Ik ken je toch?
We hebben een kamer gedeeld.
Jij bent bang.
Waar heb je het nou over?
Hoe lang heb je met dat Popeye-nachtlampje geslapen?
Jij wilde dat het licht op de overloop aan bleef.
Alleen als pa had voorgelezen. - Elke nacht dus.
Als je niet kunt slapen, zet je de tv aan.
Ik kan best slapen. Niks aan de hand.
Ik ben niet bang.
Ja, hoor. Luister nou maar naar je grote broer. Ga tv-kijken.
Discovery Channel, jochie.
Van de natuur val je altijd als een blok in slaap.
Tenzij het over apen gaat.
Wat bedoel je daar nou weer mee?
Niets.
Ik herinner me alleen opeens die schoenspanner in jouw kast.
Die had een schaduw die volgens jou...
...leek op een aap met een bijl.
Ik was tien en ik had enorme schoenspanners.
Met een bijl. - Ik ben er overheen.
Heb je dan nog schoenspanners?
Gaat je niets aan. Naar huis.
Oke. Wegwezen.
Best. Ik vind het hier stom.
Veel succes in dat grote donkere huis, zo helemaal alleen.
Hoewel, alleen?
Oke, dat was echt iets.
Wie is daar?
Maar zo hoor ik de moordenaar niet.
De moeder besluit het kind te voeden...
...in de schaduw van een boom.
Helaas. Dit besluit zal de gazelle het leven kosten.
De leeuw valt aan.
Bedankt, Robert.
Stomme natuur.
Stomme rotpop.
Waarom ben je nog op?
Kun je niet slapen? - Ik zou best kunnen slapen als ik wilde.
Je mist Debra en de kinderen.
Ja. Dat is het.
Maar waarom ben jij nog wakker? - Ik zet thee voor Robert.
Z'n huis moest ontsmet worden. Hij kan er morgen pas weer in.
Goh, echt waar?
Hij had last van trekmieren.
En wat doe jij dan hier?
Ik woon aan de overkant.
Jij moest met de auto komen, agent Barone.
Wat is er? - Ray is bang.
Jij bent bang. - Ben je ziek? Heb je problemen?
Is er iemand die je pest?
Wat dan? Waar ben je dan bang voor?
Ik ben bang om alleen te zijn.
Voor de rest van je leven, bedoel je.
Nee, maar fijn dat je me eraan herinnert dat dat ook kan.
Wat is er dan? - Ik weet het niet. Geluiden.
Of dingen in de kast.
Ik word er soms helemaal eng van. Raymond ook.
Ik ben niet bang.
Jij kwam vanavond bij mij langs.
Ja, en geen trekmier te bekennen.
Het huis is leeg.
Debra is weg. Ik ben zo bang.
Ergste oen van de wereld.
Grootste zak van de buurt.
De buurt is kleiner. - Dat weet ik best.
Raymond, je broer is geen aap.
Je mag best bang zijn.
Dat zijn we allemaal wel eens.
En je mag best af en toe hiernaartoe komen.
Dat vind ik prima.
Het is toch fijn dat je 'n plek hebt waar je heen kunt...
...als je bang bent?
Dat is ook wel zo.
Dag, dames.
Eikel.
Waarom doe je dat? Ze zijn al bang.
Daarom juist.
Jullie zijn volwassen mannen. Wat mankeert jullie?
Het is allemaal jouw schuld.
Waar slaat dat nou weer op?
Verhalen over waterspuwers in de kast.
Of over een grote broer die als ik slaap...
...stiekem m'n hersens steelt.
Of een klein broertje dat half mens, half spin is.
Half spin. - Ja. Erg grappig, pa.
Hou nou toch op. Jullie vroegen erom.
Maak ons bang, papa. Vertel ons een eng verhaal.
We wilden ook altijd autorijden.
We waren bang. We sliepen er niet van.
We plasten soms zelfs in bed.
Dat heb ik nooit gedaan.
Kijk nou wat je ze hebt aangedaan.
Ga toch weg.
Je vond het enig als ik ze bang maakte.
Dan renden ze naar jou en jij knuffelde ze bijna dood.
Dat is wel een mooie herinnering.
Ze kalmeerde ons.
Ze krabde altijd op m'n hoofd.
Dat hielp.
Ik wilde niet dat m'n jongens bang waren.
En dan die koekjes. - Heb je die nog?
Tuurlijk. Ik pak ze even. - Die krakelingen graag.
We vluchtten naar boven...
...en kletsten over de Mets tot we sliepen.
Dan was ik blij dat jij er was. - Ja. Dat was leuk.
Ik hou toch wel van kabouters.
Kabouters.
Van die schattige kleine ventjes.
Als ik over kabouters begon...
...scheten jullie zeven kleuren bagger.
Maar hoe wist ik nou dat kleine Raymond zo bang was voor kabouters?
Weet ik veel. - Enig idee? Robert?
Ga je mij de schuld geven? Dat werkt niet. Toch, Ray?
Nee. Maar hoe wist hij dat nou van die kabouters?
Misschien door ma. - Ik weet van niks.
Ik weet alleen dat hij als de dood was voor paddestoelen.
Hij was mijn kleine spion.
Heb jij het hem verteld? - Oke, ik geef het toe.
Waarom in hemelsnaam?
Ik hield van verhalen, maar niet van enge.
Ik was niet bang voor kabouters.
Dus jij kon slapen.
Terwijl ik lag te wachten tot die monsters me naar hun nest sleepten.
Het spijt me. Ik haatte mezelf ook.
Maar ik dacht dat jij half mens, half spin was.
En dat ik geheime informatie doorspeelde aan pa...
...veroorzaakte een schuldgevoel dat leidde tot bedplassen.
Nou ja. Het is lang geleden.
Het was verkeerd. Zoiets doe je niet als broer.
Broers doen nou eenmaal zulke dingen.
Goeie broers niet.
Oke. Ik moet je wat bekennen.
Je hebt nooit in bed geplast.
Ik wachtte altijd tot je in slaap viel...
...en dan goot ik een glas water leeg in je bed.
Ik wilde niet altijd het kleintje zijn...
...dat om z'n moeder riep.
En als jij in bed plaste, kwam ze wel.
Ik vroeg me ook altijd af waarom het nat was bij je schouders.
Het spijt me.
Maar ik was zes en had het zwaar te verduren.
Ach, je deed het alleen maar...
...omdat je bij je mammie wilde zijn.
Valt dat even tegen, zeg.
Iedereen gaf mij de schuld.
Maar moet je jullie nou zien.
Jullie hebben allemaal bloed aan je handen.
Ik ga naar bed.
Ik kan met een gerust geweten gaan slapen.
Ik ga naar huis.
Ik ben uitgeput van dat exorcisme.
Je mag bij mij op de bank slapen.
Welterusten, meisjes.
Wacht maar op het zandmannetje.
Hij bestaat niet, hoor. Niks aan de hand.
Maar doe wel de deur op slot.
Je weet het nooit in deze buurt.
He, kom op. - Wat ga je doen?
Ma is thee aan het zetten.
We nemen pa te grazen.
Hij is nog in de badkamer.
Dit is leuk. - De kast in.
Tijd voor de afrekening.
Wat gaan we doen? - We gaan schreeuwen.
Van: 'We willen je bloed.'
Of: 'lk heb een hamer.'
Nee, gewoon schreeuwen. - Oke.
Dit is leuk, zeg.
Dit moeten we vaker doen.
Dan worden we vanzelf minder bang.
Als een soort therapie. - Zoiets.
De volgende keer pakken we hem in de douche.
Daar is ie. - Stil.
Wanneer beginnen we? - Even wachten...
...tot ie in bed ligt. - O, ja.
Ga maar lekker liggen, ouwe.
Ontspan je maar eens fijn.
Wat kijk je nou sip?
Ze redden zich echt wel, hoor. - O, nee. Daar is ma.
Haar wil ik niet bang maken.
Verdomme.
Laten we er maar uit gaan.
We wachten tot ze slapen...
...en dan sluipen we naar buiten. Verdomme.
Weet je wat we al heel lang niet gedaan hebben?
Wat hebben ze lang niet gedaan?
Kom eens bij me.
Alsjeblieft, ma.
Niet doen. Niet doen.
We zitten hier.
We hebben niets gezien.
We zaten in de kast.
Geschrokken, he?
Je bent ziek, man.
Wat mankeert jou, verdomme?
Dat zal ik je vertellen.
Hij is ziek. Je bent ziek.
Als je mij bang wilt maken...
...moet je wel van heel goeden huize komen.
Wat gebeurt hier?
Ik heb ze weer doodsbang gemaakt.
Hij is gewoon ziek. - Weet ik.
Heeft ie jullie bang gemaakt?
Kom mee naar beneden.
Jullie krijgen warme chocolademelk en koekjes.
Ik bescherm je wel tegen die gemene ouwe vader van je.
O, wat is dit toch heerlijk.
Ik schrok er zelf ook een beetje van.
Ik heb m'n bed gemist.
Laat eens kijken.
Elleboog van Robert in m'n zij in kast van pa en ma.
Dat is een lang verhaal.
Eng.
DVDRip: klooster Synchronisatie: DevilsBackbone